Przede wszystkim należy palić suchym liściastym drewnem.
Jakie drewno? Przede wszystkim:
- dąb
- grab
- brzoza
- wszystkie gatunki owocowe

Jak suche?
Drewno nie może mieć więcej niż 20% wilgotności, jeśli chcemy, aby dawało nam maksymalną ilość ciepła. Najlepiej korzystać ze składów drewna, w których pracownicy dysponują miernikiem wilgotności lub kupić swój (koszt ok. 400PLN). Warto o tym pamiętać, bo może nam to oszczędzić nawet 50% kosztów drewna. Różnica pomiędzy suchym a mokrym drewnem to nawet połowa ciepła, które ono wytwarza. Jeśli zużyjemy 10m3 mokrego drewna do ogrzania domu, to suchego zużylibyśmy 5m3, a w konsekwencji – zapłacilibyśmy o połowę mniej.

Jak przygotować dobre drewno do kominka?
Jeśli kupujemy mokre drewno w długich kłodach (zwykle sprzedawane jest w odcinkach  1,2m) to należy je jak najszybciej pociąć na cztery części, aby zmieściło się do wkładu kominkowego. Później każdą część należy porąbać na szczapy.
Im szybciej to zrobimy tym łatwiejsza będzie praca. Kiedy drewno dosycha to twardnieje – ulatnia się z niego woda, a zostaje „drewno właściwe” ;)
Gatunki różnią się pomiędzy sobą, ale ogólnie należy przyjąć, że nie można zostawić drewna w kłodach nie pociętego, bo zgnije lub spróchnieje. Tylko nielicznym nic się nie stanie, ale nie należy liczyć na to, że trafiliśmy akurat na ten gatunek 

Jeśli nie bardzo mamy czas na porąbanie drewna od razu to należy przynajmniej przeciąć je na pół. Chodzi o to, aby zaczęło schnąć i nie niszczało. Drewno w okrąglaku, z korą na wierzchu, nie schnie. Rolą kory w drzewie jest między innymi właśnie ochrona przed wysychaniem.

Suszenie
Kiedy drewno mamy już porąbane trzeba je odpowiednio składować.
Drewno musi być zadaszone – choćby przykryte zwykłą folią obciążoną czymkolwiek, aby wiatr jej nie zwiał. Trzeba tylko pamiętać, że drewno zabezpieczamy tylko przed opadami, zatem przykryte ma być na górze, ale boki muszą być widoczne. W ten sposób deszcz nie będzie go moczył, ale przewiewający pomiędzy szczapami wiatr będzie je suszył.

Szczapy drewna powinny być złożone na przemian: pierwsza warstwa wzdłuż, druga w poprzek i tak na zmianę. W ten sposób drewno nie spadnie nam tak łatwo ze sterty, a dodatkowo będzie bardzo dobrze schło. Składowanie powinno odbywać się w przewiewnym miejscu. Im więcej wiatru tym lepiej dla drewna i dla nas – będziemy szybciej mogli z niego korzystać.

Czas schnięcia drewna zależy przede wszystkim od gatunku, ale też od miejsca składowania oraz pogody. Im bardziej wilgotne lato tym dłużej schnie. Nie chodzi tylko o opady deszczu (jest przed nimi zabezpieczone), ale też o wilgotność powietrza. Największy wpływ na czas schnięcia ma jednak gatunek drewna. Im gęściejsze tym dłużej schnie.
W standardowych warunkach brzoza potrzebuje jednego sezonu na osiągnięcie żądanej wilgotności. Dąb potrzebuje na to dwóch lat. Ogólnie można przyjąć, że im lepsze drewno (bardziej kaloryczne, czyli daje więcej ciepła) tym dłużej musi schnąć.

Warto więc kupować drewno rzeczywiście suche lub kupować je z dużym wyprzedzeniem. Nie opłaca się palić zbyt mokrym drewnem – szkoda pieniędzy i komina.

Mokre drewno = brudny wkład kominkowy i komin
Jak sprawdzić czy mamy suche drewno?
Po pierwsze: jak wrzucone do kominka nie syczy to już nie jest źle ;)
A mówiąc serio:
Kiedy palimy mokrym drewnem to szyba we wkładzie kominkowym będzie zawsze czarna. Zbyt wilgotna sadza osadza się (nomen omen) na szybie. Wystarczy zrobić doświadczenie: kupić bardzo suche drewno i wrzucić kilka szczap do kominka. Po kilku godzinach szyba będzie czysta! Sucha sadza razem z gorącym powietrzem ucieka przez komin. Mokra osiada na jego ściankach i na wkładzie.

Kominiarz musi częściej czyścić komin podczas palenia mokrym drewnem. Kiedy używamy suchego czyszczenie komina dość często ogranicza się do stwierdzenia „nie było czego czyścić” :-) Co oczywiście nie zwalnia nas z odpowiedzialności z corocznych kontroli kominiarskich.

Zobacz również:

Kominek w domu kanadyjskim
Kominek – jak go poprawnie i bezpiecznie używać?

Poniżej przedstawiamy wady i zalety obu rodzajów kuchenek:

Kuchenka elektryczna indukcyjna
Zalety:

• Nie trzeba robić instalacji gazowej. Oszczędność ok. 7.700 PLN* (całkowity koszt podłączenia gazu z przyłączem gazowym, instalacją gazową wewnętrzną, dokumentacją oraz opłatami w gazowni).
• Nie brudzą się ściany i szafki w kuchni. To opary gazu, a nie tłuszcz z naszego jedzenia osadza się na powierzchniach.
• Prędkość gotowania błyskawiczna.
• Regulowanie mocy błyskawiczne (inaczej jest w kuchence elektrycznej ceramicznej – tam regulowanie mocy jest czasami problematyczne, bo płyta dłużej stygnie).
• Płaska powierzchnia, bardzo łatwa do czyszczenia
• Możliwość zaprogramowania gotowania. Można ustawić tak, aby duszące się mięso wyłączyło się w konkretnym czasie.
• Bezpieczna – nie ulatnia się gaz i nie ma niebezpieczeństwa przypadkowego zgaszenia.
• Niskie koszty użytkowania

Wady:

• Specjalne garnki, przeznaczone do kuchenek indukcyjnych. Najlepsze są te z grubym dnem – na szczęście obecnie dostępne są już w dość przystępnych cenach. Dzięki takim garnkom oszczędzamy energię elektryczną (płyta nagrzewa się i wyłącza, bo grube dno długo utrzymuje ciepło).
• Nie daje się gotować w woku.
• Konieczność dociągnięcia 400V (siły) do kuchni. Koszt ok. 200-400PLN, w zależności od długości przewodu.
• W niektórych lokalizacjach nieznacznie wyższy musi być przydział mocy – wszystko zależy od tego, jaki bezpiecznik mamy zamontowany w instalacji.
• Jeśli nie ma prądu to nic nie ugotujemy.

Kuchenka gazowa (gaz ziemny)
Zalety:

• Nieco niższe koszty eksploatacji niż kuchenki elektrycznej – nie wliczając abonamentu za gaz (ok. 70PLN*)
• Jeśli nie ma prądu to i tak możemy gotować
• Nie ma ograniczeń w gotowaniu na specjalnych patelniach (np. woku)

Wady:

• Trzeba wykonać instalację gazową. Koszt ok. 7.700 PLN* (całkowity koszt podłączenia gazu z przyłączem gazowym, instalacją gazową wewnętrzną, dokumentacją oraz opłatami w gazowni).
• W zależności od podłączenia często trzeba przeprowadzić rury w budynku (od kotłowni do kuchni). Rury gazowe muszą być przeprowadzane na wierzchu lub ewentualnie zabudowane z otworami tak, aby dawało się okresowo sprawdzić ewentualne ulatanianie się gazu).
• Opary gazu osadzają się na ścianach i szafkach w kuchni. To one, a nie tłuszcz z naszego jedzenia osadza się na powierzchniach.
• Trzeba wykonać dodatkowy przewód wentylacyjny w kuchni (oprócz okapu musi być jeszcze dodatkowa wentylacja).
• Dodatkowy abonament – ok. 70 PLN*, płatny oprócz kosztów zużycia gazu (abonament za prąd płacimy zawsze).
• Trudna do czyszczenia. Kratki przy palnikach po jakimś czasie są właściwie nie do umycia.
• Nie da się zaprogramować, aby duszące się mięso wyłączyło się w konkretnym czasie.
• Dłuższy czas gotowania niż na kuchence indukcyjnej.
• Kuchenka gazowa podgrzewa także powietrze
• Brudzą się garnki – pod spodem zawsze, a boki przy niewyregulowanym gazie
• Możliwość ulatniania się gazu w momencie „zdmuchnięcia” płomienia – na przykład przy przeciągu
• Mniej bezpieczna niż elektryczna

Dla bardziej wymagających kuchenka indukcyjno-gazowa.

Dla osób, które gotują więcej niż zwykły obiad lub lubią gotowanie i przygotowują specjalne potrawy (na przykład gotowanie w woku) idealnym rozwiązaniem będzie zastosowanie kuchenki indukcyjnej rozszerzonej o jden lub dwa palniki gazowe. Można je zasilić gazem z niedużej butli. Zmieści się do każdej szafki kuchennej i nie trzeba planować dla niej specjalnego miejsca.

Wtedy do codziennego gotowania używa się kuchenki indukcyjnej (czyste garnki, czysta kuchnia, programowanie i reszta zalet), zaś do smażenia na woku czy gotowania podczas braku prądu można użyć palników gazowych.

*dane z roku 2011

Oczywiście MOŻNA.
Kominek można zbudować w kanadyjczyku zupełnie bezpiecznie. Sam montaż jest nieco inny niż w domu murowanym, ale wykonany profesjonalnie pozwala na bezpieczne ogrzewanie domu. Pamiętajmy, że stare drewniany chałupy były ogrzewane murowanymi piecami izolowanymi gliną, podłączonymi do kominów, których bezpieczeństwo pozostawiało wiele do życzenia. A jednak działały i niejednokrotnie pracują do dziś.

- kominek nie brudzi ścian (brudzi wtedy, kiedy jest źle zrobiona instalacja albo nie sprzątamy pod wkładem)
- wykonany prawidłowo jest 100% bezpieczny
- drewno do kominka jest wciąż najtańszym paliwem

Możemy zastosować zarówno:

• Kominek otwarty dla przyjemności w nim palenia
• Kominek zamknięty dla przyjemności w nim palenia
• Kominek grzewczy z ogrzewaniem powietrznym
• Kominek grzewczy z płaszczem wodnym

Który wybrać?

Najlepszym wyborem jest wkład grzewczy (czyli kominek zamknięty) z rozprowadzeniem ciepłego powietrza (tzw. DGP). Dlaczego?

Kominek, którego sercem jest wkład grzewczy przeznaczony do ciągłego palenia (np. Jotul lub Dovre) może spełniać rolę ogrzewania domu. Wykonany jest ze specjalnej jakości żeliwa, więc nie trzeba robić przerw technologicznych, aby wystudzić wkład. Dzięki temu w takim kominku można palić od jesieni do wiosny.

Wkład przeznaczony do ciągłego palenia dłużej trzyma ciepło. Takie wkłady utrzymują żar nawet do 10 godzin. Po rozpaleniu w kominku wystarczy podtrzymywać ciepło, czyli dokładać drewno co kilka godzin. Wkład załadowany wieczorem trzyma ciepło do rana. Rano wystarczy tylko podłożyć nowe drewno i grzeje dalej. Nie trzeba wstawać w nocy, aby dołożyć od kominka. Co kilka dni należy wyczyścić wkład z popiołu i to wszystko.

Kominek opalany suchym drewnem pozwoli na ogrzanie domu o powierzchni nawet 200m2.

Ogrzewanie domu kominkiem jest wciąż najtańszym sposobem, ponieważ drewno wciąż jest dużo tańsze niż inne źródła ciepła.

Ogrzewanie powietrzne jest najszybszym sposobem na ogrzanie budynku kanadyjskiego. Grzejemy bezpośrednio powietrze, więc nie ma strat czasu na ogrzanie wody, która oddaje swoje ciepło do pomieszczenia.

Oczywiście należy pamiętać o tym, że drewno – jak każde paliwo – musi być odpowiednio przygotowane, czyli musi być liściaste i suche. O tym jak przygotować drewno do sezonu grzewczego czytaj tutaj:
Drewno do kominka – jakie musi być, aby dobrze i bezpiecznie grzał?

Trzeba też wspomnieć, że kominki nie brudzą ścian ani sufitów. Jeśli tak się dzieje to znaczy, że albo zostały źle zamontowane, albo źle z nich korzystamy. Co zrobić, żeby nasz dom był czysty? Czytaj w artykule:
Kominek – jak go poprawnie i bezpiecznie używać?

.

A teraz o zaletach i wadach każdego z rodzajów kominków:

Kominek otwarty lub zamknięty dla ozdoby:
Zalety:

• Jest dla ozdoby ;)

Wady:

• Jeśli pewnego dnia zechcemy w nim palić dla ogrzania domu, to będzie ogrzewał tylko salon, bo nie będzie miał rozprowadzenia ciepła do innych pomieszczeń
• Jeśli pewnego dnia zechcemy nim ogrzewać dom to możemy się narazić na przegrzanie wkładu kominkowego, ponieważ żeliwo, z którego “ozdobny” wkład jest wykonany nie jest przeznaczone do ciągłego grzania. Trzeba robić przerwy techniczne, aby odpoczął. Zamiana wkładu „zwykłego” na grzewczy będzie najprawdopodobniej wymagała wykonania obudowy kominka od początku
• Kominek otwarty to ryzyko zaprószenia ognia. Strzelające iskry z palącego się drewna mogą upaść na łatwopalny materiał i spowodować pożar. Aby tego uniknąć przed kominkiem stawia się ekrany zabezpieczające przed wypadaniem rozżarzonych drewienek.

Kominek grzewczy z rozprowadzeniem ciepłego powietrza:
Zalety:

• Podczas mrozu jest to najtańszy sposób ogrzewania domu
• Jak nie ma prądu to zawsze mamy ciepło w domu
• Wkłady przeznaczone do ciągłego grzania (Jotul, Dovre) nie wymagają wstawania w nocy. Utrzymują żar w komorze ok. 8-10 godzin.
• Tania instalacja grzewcza (turbina oraz rury rozprowadzające ciepło po domu)
• Odpowiedniej wielkości wkład ogrzeje nawet dom o powierzchni 200m2
• Nie brudzi ścian i sufitów

Wady:

• Kosztuje ;)
• Nie jest bezobsługowy

Kominek z płaszczem wodnym:
Zalety:

• Grzeje

Wady:

• Bardzo szybko brudzi się sadzą. Wynika to z niskich temperatur wkładu. Wkład okolony jest wodą, której nie można zagotować. W związku z tym w komorze spalania temperatura nigdy nie będzie tak wysoka, jak w kominku z ogrzewaniem powietrznym. Niedosuszona sadza osadza się na wkładzie kominkowym oraz w kominie. Pociąga to za sobą konieczność częstego czyszczenia komina oraz przynajmniej raz na dwa tygodnie oskrobywanie wkładu kominkowego z czarnego lukru. Czarny osad obniża wydajność kominka, bowiem izoluje jego ścianki.
• Ma zawsze czarną szybę z powodu osadzającej się na niej sadzy. Powód – jak wyżej.
• Jak nie ma prądu to nie można rozpalić, bo przegrzeje się instalacja. Chyba, że zrobimy specjalne podtrzymanie prądu dla pompki, która pompuje ciepłą wodę w grzejniki.
• Koszt instalacji grzewczej wodnej jest dużo wyższy niż dla ogrzewania kominkowego powietrznego.

Przeczytaj też:
Kominek – jak go poprawnie i bezpiecznie używać
Drewno do kominka

Koszt ogrzewania w domu to jeden z największych kosztów utrzymania domu. Dlatego warto zastanowić się, jakie ogrzewanie zamontować. Niezależnie od rodzaju ogrzewania musimy pamiętać o tym, że najważniejszym czynnikiem wpływającym na koszty ogrzewania jest ocieplenie budynku. Przede wszystkim więc warto zainwestować w dobrą izolację termiczną budynku. Dom kanadyjski ocieplony wełną o grubości 20cm osiągnie wartość U = 0,19 W/m²*K, a ocieplony wełną o grubości 30cm U=0,13 W/m2*K. Im większe okna, tym bardziej opłaca się zainwestować w okna trzyszybowe, o łatwo dostępnym dzisiaj współczynniku U=0,5 W/m²*K.

Do ogrzewania elektrycznego porównamy przede wszystkim najpopularniejsze w Polsce ogrzewanie gazowe.

.

OGRZEWANIE ELEKTRYCZNE
Czyli grzejniki konwektorowe, 1 taryfa elektryczna

Zalety:

1. niskie koszty użytkowania: średni koszt ogrzania budynku 130m2 wynosi ok. 400 PLN miesięcznie* (http://www.domykanadyjskie.com/koszty-uzytkowania/)
2. każdy grzejnik może działać oddzielnie. Nie ma „centralnego” ogrzewania, dzięki czemu jeśli jednej osobie w domu jest zimno, to nie trzeba włączać pieca dla całego domu
3. każdy grzejnik ma swój termostat i może mieć swój oddzielny programator za niewielkie pieniądze
4. nie ma komina, który zajmuje miejsce (i kosztuje)
5. nie ma pieca, który trzeba raz na rok konserwować i naprawiać, kiedy się psuje
6. nie ma potrzeby budowania kotłowni
7. nie ma ryzyka zaczadzenia tlenkiem węgla
8. ewentualne naprawy są tańsze niż w przypadku ogrzewania wodnego, bo grzejniki elektryczne są dwukrotnie tańsze niż wodne (materiał plus montaż)
9. nie ma opłaty stałej 70 PLN* miesięcznie (opłata stała za prąd jest zawsze, niezależnie od tego, czym sie grzeje). Sumaryczna opłata abonamentowa za gaz to 840 PLN rocznie!
10. ogrzewanie bezobsługowe
11. tania instalacja grzewcza (ok. 30.000 PLN* tańsza niż elektryczna)
12. małe grzejniki
13. ogrzewanie elektryczne jest oszczędniejsze czasowo, bo grzeje od razu powietrze, czyli od razu mamy pożądany przez nas skutek. Piec gazowy najpierw grzeje wodę, którą pompka przepycha do grzejników. Grzejniki nagrzewają się i uciekające z nich ciepło dopiero ogrzewa nam powietrze.

Wady:

1. jak nie ma prądu to nie ma ogrzewania. Ale jak nie prądu to nie ma ŻADNEGO ogrzewania, bo piec na gaz i tak zasilany jest prądem, tak samo piec na ekogroszek itd. Jak nie ma prądu to trzeba rozpalić w kominku :)
2. Ogrzewanie elektryczne wymaga sterowania, aby grzejniki załączały się tylko wtedy, kiedy chcemy oraz aby grzały do zadanej przez nas temperatury.

.

OGRZEWANIE GAZOWE
Czyli wodne grzejniki zasilane piecem gazowym na gaz ziemny (propan jest droższy w użytkowaniu)

Zalety:

1. ogrzewanie bezobsługowe
2. niskie koszty użytkowania: średni koszt ogrzania budynku 130m2 wynosi ok. 400 PLN miesięcznie*

Wady:

1. jak nie ma prądu to nie ma ogrzewania. Piec na gaz i tak zasilany jest prądem, tak samo piec na ekogroszek
2. abonament 70PLN* płaci się przez cały rok, niezależnie od tego, czy gaz zużywamy czy nie
3. koszt corocznego przeglądu i czyszczenia pieca – ok. 150 PLN
4. koszt ewentualnych napraw pieca, ponieważ żywotność dzisiaj produkowanych pieców określa się na ok. 10-12 lat
5. droga instalacja grzewcza – droższa od elektrycznej o ok. 30.000 PLN (komplet z kominem, przyłączem gazowym, instalacją gazową i dokumentacją)
   • koszt postawienia komina – ok. 5.000 PLN z obróbkami blacharskimi i tynkowaniem
   • koszt pieca z zasobnikiem wody oraz koszt instalacji grzewczej wodnej z grzejnikami i programatorem – ok. 23.000 PLN
   • koszt projektu – ok. 1.000 PLN
   • koszt opinii kominiarskiej – ok. 100 PLN
   • koszt ZUDu (Zakład Uzgadniania Dokumentacji) – ok. 400 PLN
   • koszt wykonania przyłącza – ok. 1500 PLN
   • koszt wykonania instalacji gazowej wewnętrznej – ok. 3.000 PLN
   • koszt inwentaryzacji powykonawczej oraz zamontowania gazomierza – ok. 1.000 PLN
   • koszt odbioru kominiarskiego – ok. 200PLN
   • koszt czujki gazowej – ok. 250 PLN (sprzężonej z alarmem – zawiadomi nas, jeśli gaz się ulatnia)
6. budowa na kredyt sprawia, że różnica w kosztach montażu ogrzewania jest jeszcze większa. Większość osób buduje z kredytu, a nie własnych oszczędności, więc jeśli bierzemy 30.000 PLN kredytu więcej to jest to realna część miesięcznej raty.
7. ryzyko zatrucia się tlenkiem węgla
8. ogrzewanie centralne, czyli piec grzeje wszędzie albo nigdzie. Można oczywiście przykręcić termostat na grzejniku, ale jeśli chcemy włączyć tylko jeden grzejnik to musimy przykręcić wszystkie termostaty w całym domu. Czasami też może być problem z włączeniem się pieca. Jeśli programator sterujący piecem jest w pomieszczeniu, w którym z natury jest cieplej (pomieszczenie wewnątrz domu), a chcemy włączyć ogrzewanie w narożnym pokoju, który zawsze będzie miał niższą temperaturę ze względu na dwie ściany zewnętrzne to będziemy musieli przeprogramować piec albo oszukać programator chłodząc powietrze wokół niego
9. musimy mieć możliwość podłączenia się do sieci gazowej
10. trzeba uzyskać pozwolenie na budowę instalacji gazowej
11. w domu musimy mieć pomieszczenie przeznaczone na kotłownię lub odpowiednio dużą łazienką. Oba pomieszczenia muszą spełniać konkretne warunki (np. odpowiednia kubatura pomieszczenia)
12. Ogrzewanie gazowe wymaga sterowania piecem, aby grzejniki załączały się tylko wtedy, kiedy chcemy oraz aby grzały do zadanej przez nas temperatury.

.

CENY ENERGII

Jeśli porównujemy koszty ogrzewania to warto porównywać tylko rodzaje ogrzewania zasilane tym samym paliwem.

Jeśli porównamy jak drożały różne paliwa to można wysnuć wniosek, że inwestycja musi się zwrócić w ciągu 2-3 lat. Przykład jak drożały różne paliwa w latach 1997-2007:

Źródło: http://przewodnik.rockwool.pl/media/24671/energooszczedne_budownictwo_press.pdf, str. 3.

.

PIEC NA GAZ ZIEMNY
Jeszcze dwa lata temu ogrzewanie gazem było nieco tańsze w użytkowaniu niż ogrzewanie elektryczne. Jednak finalnie jego montaż nie był opłacalny, ponieważ czas zwrotu inwestycji był zbyt długi (ok. 100 lat). Przeliczaliśmy to dla różnicy w kosztach ogrzewania, która istniała jeszcze 2-3 lata temu.
Wtedy średni miesięczny koszt ogrzewania gazem ziemnym był niższy niż elektrycznie o ok. 100 PLN.
Roczna różnica to zaledwie 600 PLN (sezon grzewczy trwa w Polsce 6 miesięcy).
Różnica pomiędzy kosztem montażu instalacji gazowej a elektrycznej to 30.000 PLN.
Jeśli podzielimy dodatkowe 30.000PLN przez oszczędność 600PLN to wyjdzie nam, że zainwestowana kwota zwróci się po 50 miesiącach grzewczych.
Ponieważ grzejemy tylko przez 6 miesięcy to znaczy, że zainwestowana kwota zwróciłaby się po 100 latach.
I to przy założeniu, że piec nie będzie się psuł i nie będziemy robić obowiązkowych corocznych przeglądów.
Patrząc na zapowiadane podwyżki może się okazać, że za 3 lata koszt ogrzewania gazem będzie dużo wyższy niż energią elektryczną.

.

PIEC NA PROPAN (GAZ CIEKŁY Z BUTLI)
Ogrzewanie na propan ma niemal wszystkie wady ogrzewania na gaz ziemny (nie wymaga tylko pozwolenia na budowę). Dodatkową wadą jest fakt, iż gaz ciekły jest w użytkowaniu niestety dużo droższy niż ziemny. W kotłowni trzeba zrobić też dodatkową wentylację – zwykłą dziurę bezpośrednio przez ścianę – aby ewentualny ulatniający się gaz mógł uciec poza dom. Ta dodatkowa wentylacja bardzo chłodzi nam pomieszczenie techniczne, gdzie przecież zwykle mamy też pralnię i suszarnię.
.

PIEC NA OLEJ OPAŁOWY
Jakieś 15 lat temu mnóstwo ludzi zakładało piece olejowe, bo olej był „taki tani”. Tymczasem jego cena w ciągu 10 lat wzrosła o 330%! Więc w rzeczywistości nie zwróciła się żadna inwestycja, bo dzisiaj olej jest najdroższym (obok propanu) paliwem.

.

PIEC NA EKO GROSZEK
Koszt instalacji grzewczej jest wysoki (instalacja wodna). Wymagana jest kotłownia. Kotłownia jest brudnym pomieszczeniem (nie można jej połączyć z pralnią i suszarnią). Koszty użytkowania bardzo wzrosły w ciągu ostatnich kilku lat (dzisiaj tani jest tylko eko-groszek o bardzo niskiej jakości, zatem mało kaloryczny).

.

OGRZEWANIE WODY

OGRZEWANIE WODY PRĄDEM:
Koszt ogrzewania wody zwykłym bojlerem elektrycznym to ok. 50-100 PLN miesięcznie, w zależności od ilości mieszkańców oraz ilości wody przez nich użytkowanej. Koszt podany dla 2-4 osób.

.

OGRZEWANIE WODY GAZEM:
Koszt ogrzewania wody piecem gazowym dwufunkcyjnym to ok. 150 PLN miesięcznie (80-100 PLN zużycie gazu plus 70 PLN miesięczny abonament gazowy, który płaci się zawsze, nawet przy zerowym zużyciu gazu). Koszt podany dla 4 osób.

*dane za rok 2010/2011
*wszystkie koszty realne podawane na tym portalu dotyczą domów wybudowanych przez firmę Inez Co. Domy Kanadyjskie – ocieplonych wełną o dobrym współczynniku ciepła, wykonanych w bardzo dokładny sposób, z porządnymi oknami oraz kominkami przeznaczonymi do ciągłego grzania (Jotul, Dovre), a nie standardowymi, najtańszymi wkładami.

Przede wszystkim należy palić suchym liściastym drewnem.
Jakie drewno?
- dąb
- grab
- brzoza
- wszystkie gatunki owocowe
Jak suche?
Drewno nie może mieć więcej niż 20% wilgotności, jeśli chcemy, aby dawało nam maksymalną ilość ciepła. Najlepiej korzystać ze składów drewna, w których pracownicy dysponują miernikiem wilgotności lub kupić swój (koszt ok. 400PLN).

Suche drewno to podstawa
Warto o tym pamiętać, bo może nam to oszczędzić nawet 50% kosztów drewna. Różnica pomiędzy suchym a mokrym drewnem to nawet połowa ciepła, które ono wytwarza. Jeśli zużyjemy 10m3 mokrego drewna do ogrzania domu, to suchego zużylibyśmy 5m3, a w konsekwencji – zapłacilibyśmy o połowę mniej.

Aby uzmysłowić jak bardzo to jest istotne wystarczy porównać paliwo do kominka (drewno) do paliwa do samochodu (benzyny). Benzyna o zawartości 87 oktanów nadaje się do samochodów, ale tylko niektórych. Nie sposób jej używać do dzisiejszych europejskich silników, bo jest zbyt niskooktanowa.

Do ogrzania domu o powierzchni 150m2 zużyjemy ok. 10m3 suchego drewna, o ile założymy standardową bryłę budynku oraz temperaturę 21 stopni C. Pamiętajmy, że wiele zależy od tego, jak budynek został wykonany: jak jest szczelny, jak ocieplony, ile ma okien i jakiej wielkości, czy jest domem parterowym czy z poddaszem. Te wszystkie czynniki mają wpływ na ilość zużywanego paliwa.

Kominiarz minimum raz w roku
Jeśli palimy suchym drewnem to kominiarz nie będzie miał co robić. Sadza ze spalania suchego drewna ulatuje przez komin. Jeśli palimy mokrym – osadza się w kominie i na wkładzie kominkowym.
Niezależnie od wilgotności drewna i stanu komina pamiętajmy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ubezpieczeń domów od pożaru – musimy mieć udokumentowaną kontrolę kominiarza minimum raz w roku.

Czy kominek brudzi ściany i sufit?
Podczas użytkowania kominka należy pamiętać, aby raz w tygodniu odkurzyć pod nim. Przez kratki nawiewne (te na dole) do komory grzewczej razem z powietrzem zasysany jest kurz. Podczas grzania w kominku powietrze wokół wkładu ogrzewa się i ulatuje w górę. Pamiętajmy, że kominek bardzo namacalnie wykorzystuje prawo fizyki – ciepłe powietrze do góry, zimne powietrze na dół. Wędrujące do góry ciepłe powietrze zasysane w dodatku przez turbinę zabiera ze sobą drobinki kurzu. Te zaś częściowo zostają w rurach, a częściowo wylatują przez kratki lub anemostaty brudząc przy tym ścianę lub sufit.
Jeśli będziemy systematycznie czyścić komorę pod kominkiem – nigdy nie będziemy mieli brudnych ścian ani sufitów.

Z kolei ściana i sufit bezpośrednio nad kominkiem brudzi się zwykle od zbyt szybko otwieranego kominka. Otwierając drzwiczki najpierw trzeba je delikatnie uchylić, aby wyrównało się ciśnienie w komorze spalania (w kominku) i w pomieszczeniu, w którym on się znajduje. Dopiero jak ogień przestanie wirować – można całkowicie otworzyć drzwiczki kominka.

Czarna szyba w kominku
Jeśli szyba w kominku zaczyna być czarna i nie widać paleniska to znaczy, że mamy mokre drewno. Ten czarny nalot na szybie to nic innego jak mokra sadza, powstająca podczas spalania. Wystarczy mocno rozpalić suchym drewnem, a szyba sama się wyczyści. Mocno paląc wysuszymy sadzę, a ta wyleci przez komin.

Zobacz również:

Kominek w domu szkieletowym
Drewno do kominka

Czy warto montować rekuperację?

Instalacja wentylacyjna w budynku jest jedną z ważniejszych, a dla samego budynku najważniejszą instalacją. Sprawia, że budynek nie niszczeje, a my – jego mieszkańcy – oddychamy świeżym powietrzem.

Skutkiem braku sprawnej wentylacji będzie zawilgocony budynek. Wilgoć skraca żywot domu, ponieważ wszystkie materiały – czy to drewno, czy cegła, czy ytong – nie są na nią odporne.

Dawniej wszystkie domy były wentylowane naturalnie – montowane były nieszczelne okna (bo innych nie było), więc powietrze wchodziło do domu, aby wyjść z niego kratkami w kominach wentylacyjnych. Dzisiaj wstawiamy szczelne okna, aby oszczędzić koszty ogrzewania, zamykamy kratki nawiewne (jeśli w ogóle są) i nie rozszczelniamy okien.

Instalacja grawitacyjna

Zasadniczo wentylacja grawitacyjna jest wystarczającą wentylacją, jeśli jest sprawna.

Sprawna – oznacza, że powietrze może wejść do domu i z niego wyjść. Kratki wentylacyjne powinny być usytuowane ok. 30cm pod stropem (pod sufitem). Kanał wentylacyjny (czyli jakakolwiek rura pomiędzy kratką a dachem) powinna być zakończona ocieplonym kominkiem wentylacyjnym. Można skorzystać z tradycyjnej formy kanałów wentylacyjnych czyli kominów. Zarówno jedne jak i drugie powinny dość znacznie wystawać ponad połać dachową.

W pomieszczeniach mokrych czyli łazience, kuchni czy pralni wymagana jest wentylacja mechaniczna czyli wentylator elektryczny, który wypycha na zewnątrz wilgotne powietrze na przykład podczas gotowania (okap) czy podczas kąpieli (szczególnie w trakcie korzystania z prysznica).

Jednak kratki wentylacyjne nie wystarczą. Prawo fizyki sprawia, że powietrze – aby wyszło z pomieszczenia – musi najpierw do niego wejść. Jeśli nie wejdzie to tworzy się podciśnienie i wentylacja nie działa. Czyli oprócz zamontowania kratek wentylacyjnych musimy zapewnić napływ powietrza do domu. Można to zrobić poprzez:

• rozszczelnienie okien
• nawiewniki w oknach – ale nie higrosterowane, tylko zwykłe czyli takie, które po prostu wpuszczają powietrze do pomieszczenia, a nie otwierają się tylko na skutek nieodpowiedniej wilgotności powietrza.
• kratki napowietrzające – zwykle są to tzw. Kanały ZET czyli pionowa rura schowana w ścianie, której górna końcówka skręca na zewnątrz, a dolna do środka budynku. W ten sposób powietrze wchodzi do budynku, ale nie wieje bezpośrednio zimnem podczas mroźnych miesięcy. W praktyce stosuje się je niezmiernie rzadko, z wyjątkiem napowietrzania kotłowni zasilanych gazem.

Problem z wentylacją grawitacyjną jest taki, że niemal wszyscy użytkownicy domów starają się obniżyć koszty ogrzewania, więc nie rozszczelaniają okien, ani nie stosują nawiewników, nie mówiąc już o kratkach napowietrzających, bo wszystkie trzy sposoby oczywiście wyziębiają budynek. Skutek jest taki, że wentylowanie domu nie istnieje: część powietrza ucieknie przez kratki wentylacyjne, stworzy się podciśnienie, a potem już wentylacji nie ma. Łatwo to stwierdzić podczas palenia w kominku bez bezpośredniego doprowadzenia powietrza z zewnątrz lub kotłowni na paliwo stałe. Zrób eksperyment: pozamykaj wszystkie okna i doprowadzenie powietrza dla kominka. Po paru godzinach spróbuj rozpalić w kominku. Nie będzie to łatwe, bo dym będzie wciskał się do pokoju zamiast do komina. Ale wystarczy, że najpierw otworzysz okno, a ciśnienie w pokoju wyrówna się z tym na zewnątrz. Dym będzie uciekał wprost do komina. Kominiarze znają dość dobrze takie przypadki.

Rekuperacja

Co to jest?

Rekuperacja to nic innego, jak wentylacja mechaniczna. Podstawowe różnice pomiędzy zwykłym wentylatorem a centralą rekuperacyjną to:

• rekuperacja wentyluje wszystkie pomieszczenia w domu przy pomocy jednego urządzenia
• rekuperacja ma wbudowany moduł, który odzyskuje część ciepła powietrza wywiewanego z budynku.

Jak to działa?

Ogólna zasada jest prosta: wyrzucić na zewnątrz powietrze mokre lub brzydko pachnące, a wepchnąć powietrze świeże. Z małymi wyjątkami, o których poniżej, rekuperator wysysa powietrze z łazienek, WC, kuchni, garderoby czy pralni. Pompuje je z kolei do sypialni, salonu czy gabinetu. Aby ten ruch był niezakłócony pomiędzy wszystkimi pomieszczeniami muszą być szczeliny wentylacyjne w drzwiach czyli kratki lub podcięcia, które pozwalają, aby powietrze przepływało bez problemu pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami.

Zasada jest prosta i skuteczna, ale pozostaje problem podwyższonych kosztów ogrzewania budynku. Załóżmy, że w domu mamy +20C, a na zewnątrz jest -20C. Jeśli wentylacja „wyrzuci” z domu 10m3 powietrza o temperaturze +20C to wpuści do domu także 10m3 powietrza, ale o temperaturze -20C. Automatycznie ogólna temperatura w budynku spadnie, zatem ogrzewanie włączy się, żeby ją podwyższyć do żądanej wartości.

Dlatego rekuperator wyposażony jest w specjalny moduł, który miesza powietrze ciepłe z powietrzem zimnym i ostatecznie do domu wpada powietrze o temperaturze np. +8C, dzięki czemu oszczędzamy na ogrzewaniu.

Rekuperator ma jeszcze elektryczną grzałkę, która wspomaga jego pracę, kiedy temperatura zewnętrzna jest wyjątkowo niska. Chodzi o to, aby mieszkaniec nie odczuwał chłodu w okolicach anemostatów („kratek”) nawiewnych.

Wyjątkowym miejscem do wentylowania są:

- okap kuchenny: musi wyrzucać powietrze bezpośrednio na dwór i nie wolno go mieszać z tym wpuszczanym do budynku. Należy pamiętać, że w kuchni powinny być dwa rodzaje wentylacji: zarówno okap, jak i ogólna wentylacja pomieszczenia.

- garaż: z racji zapachów towarzyszących temu miejscu w garażu musi być zamontowana wentylacja grawitacyjna, nie połączona z centralną instalacją wentylacyjną.

- kotłownia na gaz: powód ten sam, co przy garażu. Kotłownie rządzą się swoimi prawami i jeśli wentylacja będzie połączona z domem, gazownik nie odbierze instalacji gazowej.

Najczęściej spotykanym w Polsce poszyciem ścian jest płyta OSB-3.

Na ściany zewnętrzne w rozstawie 40cm i 60cm stosuje się płytę OSB-3 o grubości 12mm. Nie ma potrzeby kłaść grubszej płyty, ponieważ w żaden sposób nie polepsza ona wytrzymałości ścian, a tylko niepotrzebnie podnosi koszt budowy.

Podstawowa zasada kładzenia płyt, obowiązująca przy ścianach, stropach i na dachu to DYLATACJA. Płyty nie mogą do siebie dotykać. Zostawia się pomiędzy nimi szczelinę ok. 2-3mm, aby miały miejsce na rozszerzanie się, kiedy w budynku podnosi się wilgotność powietrza (na przykład latem).

Płyty OSB muszą wiązać budynek, a więc bardzo istotne jest, gdzie będą łączone.

Druga zasadą jest więc łączenie płyt na słupkach, aby usztywniały one ścianę.

Ilość gwoździ lub zszywek zależy od rodzaju łączników. Zszywki wbija się co 15cm, gwoździe rzadziej. Warto odrysować sobie linię, którędy biegnie słupek, aby za każdym razem trafić w niego centralnie.

Kolejną ważną rzeczą jest docinanie płyt tak, aby jak najlepiej wiązały budynek, a nie tak, aby było jak najmniej odpadu.

!!!!!!! Pamiętajmy, że to jest konstrukcja budynku i jeśli tutaj coś zepsujemy w imię oszczędności, to do końca żywota tego domu będziemy za to płacić pęknięciami ścian. Istnieją miejsca, gdzie można na budowie oszczędzać, ale nie przy robieniu fundamentu, konstrukcji i dachu. Resztę znacznie łatwiej i taniej poprawić.

Płyty kładzie się „na mijankę” czyli jeśli zaczynamy od pełnej płyty to drugą warstwę zaczynamy mniej więcej od połowy płyty, aby uniknąć „krzyżowych” połączeń.

Płyty łączy się jak najdalej od wszelkich otworów. Oznacza to, że nigdy nie docinamy płyty wzdłuż otworu okiennego czy drzwiowego – tak jak nakazywałaby logika oszczędności. Te miejsca są najbardziej narażone na pękanie, więc tym mocniej musimy je chronić.

.

Ściany wewnętrzne buduje się niemal tak samo, jak zewnętrzne – patrz http://www.domykanadyjskie.com/category/technologia/sciany-zewnetrzne/

Różni je jedynie przekrój słupków, podwalin i oczepów oraz niektóre nadproża.

Zwykle ściany wewnętrzne mają 10cm grubości czyli słupki,podwalina i oczep mają wymiary 40 x 100mm. Jedynie ściany wewnętrzne nośne muszą być wykonane z przekroju 40 x 150mm czyli takiego samego jak ściana zewnętrzna.

Różnią się także niektóre nadproża. W niektórych sytuacjach, jeśli nadproże nie jest w ścianie nośnej lub podtrzymującej fragment bardziej obciążonego stropu można je wykonać w taki sposób:

Jeśli nie jesteś pewien, czy dane nadproże może być wykonane w „lekkiej” wersji lepiej niech będzie standardowe. Ilość drewna i pracy jest niewiele większa, a pewność 100%.

W ścianach zewnętrznych niezwykle istotną rolę odgrywają podciągi. To one podtrzymują strop w miejscach, gdzie belki stropowe nie mogą oprzeć się o ścianę.

Podciągi zbija się z kilku desek postawionych na sztorc. Nigdy nie na płask, bo taki podciąg ma bardzo kiepską wytrzymałość i nie może przenosić obciążeń stropu (strop będzie się uginał). Nie używa się także grubych belek (na przykład 15x20cm przy ścianie 15cm), ponieważ takie belki pracując (dosychając) będą się skręcały, a płyty GK położone na nich będą pękać.

Jeśli ściana wewnętrzna nie dochodzi do innej – jej końcowa część musi być szczególnie usztywniona. Dzięki temu unikniemy „skręcenia się” końcówki ściany i popękania płyt GK.

To samo robimy, kiedy mamy narożnik zewnętrzny w ścianach wewnętrznych. Dzięki temu unikniemy „skręcenia się” ściany i popękania płyt GK.

Pamiętajmy o dobrym połączeniu oczepu ściany zewnętrznej ze ścianą wewnętrzną.

Przypominamy o prawidłowych łączeniach ściany zewnętrznej z wewnętrzną – szczegóły tutaj http://www.domykanadyjskie.com/category/technologia/sciany-zewnetrzne/

.

Zdecydowanie NIE

Pompa ciepła jest dobrym rozwiązaniem dla murowanych domów i w dodatku bardzo, bardzo dużych. Pisząc „dużych” mamy na myśli domy o powierzchni 500-1000m²

W Polsce buduje się głównie domy o powierzchni ok. 100-150m². Porównajmy zatem koszty inwestycji oraz użytkowania przy pompie ciepła oraz zwykłych elektrycznych grzejnikach konwektorowych. Wszystkie poniższe wyliczenia dotyczą budynków o powierzchni ok. 130-150m².

Pompa ciepła:

Całkowity koszt montażu pompy ciepła (uzbrojenie kotłowni, odwiert oraz instalacja hydrauliczna składająca się w głównej mierze z podłogówki) to ok. 70.000PLN.

Koszty użytkowania pompy ciepła*

Opłaty roczne za prąd, który pobiera pompa ciepła na ogrzanie standardowego domu oraz ciepłej wody to ok. 1.800 PLN (dane od producenta dobrych jakościowo pomp ciepła). Do tego trzeba doliczyć koszt przeglądów pompy ciepła.

Grzejniki elektryczne:

Koszt montażu w standardowej wielkości domu to ok. 10.000 PLN (koszt przewodów, grzejników oraz urządzeń sterujących. Ogrzewanie elektryczne nie wymaga montowania centralnego pieca ani komina. Nie trzeba także doprowadzać specjalnego przyłącza, ponieważ prąd doprowadzamy i tak do każdego domu.

Koszty użytkowania ogrzewania elektrycznego*

Opłaty miesięczne za ogrzewanie standardowego domu oraz ciepłej wody to ok. 350-400 PLN miesięcznie, w zależności od zewnętrznych temperatur oraz żądanej temperatury wewnątrz budynku. Roczny koszt – przy założeniu 6 miesięcy okresu grzewczego – to 2.100-2.400 PLN.

Roczna różnica pomiędzy kosztem prądu zużytego do użytkowania zwykłych konwektorowych grzejników elektrycznych a prądu zasilającego pompę ciepła to max. 600 PLN. Różnica pomiędzy kosztami inwestycji w grzejniki a pompę ciepła to ok. 60.000 PLN. Jeśli podzielimy ten koszt 60.000 przez różnicę w rocznej eksploatacji (600 PLN) to wyjdzie nam, że inwestycja w pompę ciepła zwróci się po… 100 latach! O ile oczywiści nie będziemy robili wymaganych przeglądów pompy ani nie będzie się ona psuła.

Zważywszy, że każda elektronika ma określoną żywotność to inwestycja w pompę ciepła nigdy niestety nie zwróci się w standardowym budynku szkieletowym.

*dane z roku 2010

.

W polskim klimacie ściany zewnętrzne na ogół zbudowane są ze słupków o przekroju 4 x 15 cm. Optymalny rozstaw dla wszystkich projektów to 40cm w osi (czyli od środka słupka do środka słupka). W domach parterowych o nieskomplikowanej konstrukcji (dom w kształcie prostokąta, dwuspadowy dach) można zastosować rozstaw 60cm w osi.

Podstawową zasadą rozmieszczania słupków jest ich rozstaw. Nieważne czy w międzyczasie trzeba zrobić otwór na okno czy drzwi, czy wzmocnienie na ściankę wewnętrzną. Co 40cm musi stać słupek, aby później można było przymocować do nich poszycie zewnętrzne czyli płytę OSB. Jeśli gdzieś w ścianie wypada nam okno, to dla okna wstawia się dodatkowe słupki, nawet jeśli wtedy wypada nam jeden słupek tuż obok drugiego.

Poniżej pokazujemy jak wykonać szczegóły:

• ściany zewnętrznej
• narożnika ścian zewnętrznych
• łączenia ściany zewnętrznej ze ścianą wewnętrzną
• nadproża

Ściany Zewnętrzne buduje się poprzez zbicie za pomocą odpowiedniej długości gwoździ (zwykle gwoździe budowlane czarne o dł. 100mm). Słupki docięte na odpowiedni wymiar (w zależności od wysokości pomieszczenia) łączy się z poziomą belką dolną (drugą podwaliną / plejtą) i poziomą belką górną (pierwszym oczepem).

Po postawieniu sciany w pionie i po czasowym jej unieruchomieniu – wszystkie ściany wiąże się drugim oczepem.

Trzeba pamiętać, że oczep musi wiązać ściany „na zakładkę”.

Narożniki ścian zewnętrznych to najważniejsze części – w znacznym stopniu przenoszą one obciążenia dachu. Poprawnie wykonany narożnik wygląda tak (widok od góry):

W taki sposób mamy do czego przymocować zarówno płytę OSB na zewnątrz, jak i płytę gipsową w środku.

W niektórych przypadkach narożnik powinien składać się z czterech słupków.

Łączenia ściany zewnętrznej z wewnętrzną muszą być wzmocnione, aby ściankę wewnętrzną było do czego przymocować. W tym celu w ścianę zewnętrzną wstawia się dodatkowe słupki i wstawki.

Nadproża wzmacniają ścianę zewnętrzną w miejscu otworów okiennych i drzwiowych. Składają się z poziomej belki ustawionej na sztorc oraz podtrzymujących ją słupków.

.